Skitouring

Wojciech Kozub zginął w Alpach | Wspinanie.pl

2011-07-07T06:19:00.000-07:00

Wojciech Kozub zginął w Alpach | Wspinanie.pl

Silvretta Haute Route cz. 2

2011-04-03T22:48:00.000-07:00

4 dzień tury zapowiadał się lajtowo. Jednak początek zmęczył fizycznie i psychicznie wszystkich. Już wiem dlaczego w Alpach, harszle to konieczność. Podejście na Vermunt Pass po betonie i lodzie nie było przyjemne. Z przełęczy przeszliśmy długim trawersem pod Dreilander Spitze, który zdobyliśmy ciekawą granią. Z Dreilandera zjechaliśmy bezpośrednio do Wiesbadener Huttte.

Początek podejścia na Vermunt Pass

Pod Vermunt Pass

Trawers z Vermunt Pass pod Dreilander Spitze

Wierzchołek Dreilander Spitze

Po zjeździe z Dreilander Spitze

5 dnia plan był ambitny. Ruszyliśmy ze schroniska w kierunku Piz Buin (3312 m npm). Podejście było długie i strome. Pogoda nie rozpieszczała ale na szczęście pod przełęczą Buinlucke wypogodziło się. Wejście na Piz Buin wymaga pokonania skalnego progu i stromego, skalno-śnieżnego żlebu. Po zejściu ze szczytu razem z Pokorem i Grześkiem pognaliśmy przez Fuorcla dal Cunfin (3043 m npm) i Silvretta Pass (2994 m npm) na wierzchołek Silveetta Egghorn (3147 m npm). Chłopaki pognały dalej i zdobyły jeszcze Silvrettahorn (3244 m npm). Ja zostałem i dołączyłem do ekipy "jamników". Zjechaliśmy stromym stokiem pod Egghornlucke i dalej wzdłóż popękanego lodowca do dna doliny. Zostało nam jedynie jakieś 200 m podejścia do Wiesbadener Hutte.

Początek podejścia na Buinlucke

Wspinaczka na Piz Buin

Pokor na szczycie Piz Buin

Zejście z Piz Buin

Trawers z Fuorcla dal Cunfin na Silvretta Pass

Wspinaczka na Silvretta Egghorn

Podczas zjazdu z Silvretta Egghorn

Zjazd do Wiesbadener Hutte

Zjazd do Wiesbadener Hutte

Ostatniego dnia w planie było przejście przez Egghornlucke, zdobycie Silvrettahornu, zjazd w kierunku Silvretta Hutte, przejście przez Rote Furka i zjazd do Wirl. Jednak pogorszenie pogody, nienajlepsze samopoczucie co poniektórych uczestników spowodowały, że większość zdecydowała się na zjazd bezpośrednio do Wirl. Zjazd zajął nam 2 godziny.

Przez całą turę przeszlismy ok 70 km i pokonali ponad 5km w pionie. W wyjeździe brało udział 20 uczestników z Speleoklubu Dąbrowa Górnicza, Grupy Wałbrzysko-Kłodzkiej, Grupy Beskidzkiej, Grupy Podhalańskiej i Grupy Krynickiej.

Więcej fotografii z wyjazdu znajduje się TUTAJ

Część pierwsza relacji

Silvretta Haute Route cz.1

2011-04-03T06:51:00.000-07:00

26 marca wyjechaliśmy z ekipą GOPRowsko-jaskiniową (SDG) na coroczny, centralny obóz skiturowy GOPR. W tym roku wybór padł na Grupę Silvretty. Ze Szczyrku wyjechaliśmy w sobotni wieczór by niedzielnym rankiem dotrzeć do Ischgl. Na jednym z licznych parkingów robimy przepak i ruszamy w drogę do Heidelberger Hutte. Szlak wiedzie początkowo zjazdową trasą narciarską by później przejść w drogę dojazdową do schroniska. Podejście jest nudne i długie. Urozmaicamy sobie go zimnym Weizenbierem w jednej z knajpek przy kolei krzesełkowej. Do schroniska docieramy po przejściu ok 13 km i 900 m w pionie.

Parking w Ischgl

Podejście do Heidelberger Hutte

Drugiego dnia w planie było przejście przez Kronenjoch (2974m npm). W końcu jesteśmy w górach. Po wczorajszej nudnej drodze dzisiejszy dzień zapowiada się ciekawie. Trasa prowadzi początkowo łagodnym zboczem nad dnem doliny by po pokonaniu ok 3 km skręcić w prawo. Stok staje się stromszy, podejście mozolniejsze ale widoki wynagradzają trud i z każdym krokiem jest piękniej. Dochodzimy w końcu do siodła pomiędzy Kronenjoch, a Breite Krone (3078m npm). Zakładamy ski-depo i na lekko z aparatami w garści zdobywamy Breite Krone. Na wierzchołku robimy sesję zdjęciową i szybko schodzimy do pozostawionego sprzętu. Z siodła na Kronenjoch jest niewiele więcej niż 100 m. Szybko dochodzimy do właściwej przełęczy i przezbrajamy się do zjazdu. Do Jamtal Hutte czeka na nas ok 5 km zjazdu przy 900 m deniwelacji. Zjazd jest początkowo dość stromy by po kilkuset metrach wypłaszczyć się. Do schroniska docieramy po ciekawym zjeździe dnem doliny.

Idziemy w kierunku Kronenjoch

Breite Krone - widok z podejścia na Kronenjoch

Podejście na Kronenjoch

Na szczycie Breite Krone

Przed Jamtal Hutte

3 dzień tury okazał się być całkiem intensywny. Rozpoczęliśmy długim (ok 5 km) podejściem na Jamjoch (3076 m npm). Tam ekipa podzieliła się i większość zjechała do Tuoi Hutte po stronie szwajcarskiej. W czwórkę zostaliśmy na przełęczy i postanowili zjechać z Vordere Jamspitze (3176 m npm) i Hintere Jamspitze (3156 m npm). Zjazd z wyższego ze szczytów Jam okazał się zbyt ryzykowny ze względu na warunki śniegowe. Pachniało lawiną ciężkiego, mokrego śniegu. Z niższego Jamspitz'a zjechaliśmy na Jamjoch i przy użyciu liny udało się pokonać nawis i próg skalny oddzielający nas od dalszej jazdy do schroniska Tuoi. Zjazd w górnej części był w wyśmienitym śniegu by niżej zmienić się w katorgę w "przepadającym zmięku". W Tuoi zasłu zyliśmy na kufel piwa.

Startujemy z Jamtal Hutte na Jamjoch

Podejście na Jamjoch

Na wierzchołku Vordere Jamspitze

Widok z Vordere Jamspitze na Piz Buin (3312 m npm)

Widok z Hintere Jamspitze na Vordere Jamspitze

Zjazd do Tuoi Hutte

Część druga relacji

Lista przejść

2011-03-01T23:09:00.000-08:00

2011

SKITURY:

- Kasprowy Wierch, Świnicka Przełęcz, Walentkowa Dolina, Walentkowy Wierch, Gładka Przełęcz, Schroniska w Dol. Pięciu Stawów Polskich, Zawrat, Murowaniec, Kuźnice

- Silvretta Haute Route (Ischgl - Heidelberger Hutte - Breite Krone - Kronen Joch - Jamtal Hutte - Jamjoch - Vordere Jamspitze - Hintere Jamspitze - Tuoi Hutte - Vermunt Pass - Dreilander Spitze - Wiesbadener Hutte - Piz Buin -Silvretta Egghorn - Wiesbadener Hutte -Wirl)

WSPINACZKA:

- Juhaski Filar IV (Giewont), 8,5h

JASKINIE:

- Zimna - Komin Maurycego

- Kasprowa Niżna - Zapałki

- Jaskinia Śnieżna - Suchy Biwak

- Jaskinie: przy Przechodzie, Śpiących Rycerzy, Śpiących Rycerzy Wyżnia

2010

SKITURY:

- Niżne Rysy (do Morskiego Oka) S2\

- Świnicka Przełęcz, Karb (do Czarnego Stawu), Zawratowa Turnia (przez Zawrat do Murowańca)

WSPINACZKA:

- lodospady i miskty w kotle Małego Stawu w Karkonoszach

- Czech-Ustupski IV+ - Żabi Mnich

- kombinacja Robakiewicz-Klasyczna IV - Mnich

- Motyka V - Ostry Szczyt

- grań Rohatka - Świstowy Szczyt (miejsca II)

- Biancograt AD+/D- III - Piz Bernina 4049m npm

JASKINIE:

- System Wielkiej Śnieżnej - otwór Śnieżnej - Suchy Biwak - Partie Wrocławskie - Syfon Dziadka - otwór Śnieżnej (48 godz)

2009
SKITYRY:
- Kozi Wierch (do "Piątki") S2
- Szpiglasowa Przełęcz (do "Piątki") S3+
- Zawrat (do Murowańca) S2
- Skrajna Przełęcz (do Walentkowej) S2
- Gładka Przełęcz (do "Piątki") S2
- Kościelec (do Karbu) S3

- Wysoka (do Popradzkiego Stawu przez Siarkańską Przełęcz Centralnym Żlebem) S3+
- Col de Passon (3028m npm) i Bec Rouge (3055m npm) - trawers z Lodowca Argentiere na lodowiec Le Tour
- Pointe Lachenal (ok 3660m npm)
- Le Tour Ronde (ok 3730m npm) - zjazd kuluarem Gervasuttiego - 5.2, 50 stopni 200m
- Dome du Gouter (4304m npm) i Vallot (4362m npm) - zjazd przez Grands Mulets (podejścia: 1-dzień: 1900m, 2-dzień: 1300m)

WSPINACZKA:

- laboratorium zimowe - Zmarzły Staw (lodospad i miksty)
- Mrozekov L'ad II/4 50 m
- Adin úsmev, II/3 - 2 wyciągi
- Prawe Żebro IV+ - Skrajny Granat
- Surdel V+ - Wschodnia ściana Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego
- Byczkowski V+/VI- - Zachodnia Kościelca
- Droga Gnojka III - Zachodnia Kościelca
- Grań Kościelca II - Kościelec

- Sokoliki (drogi o trudnościach V - VI.1+)
- Honoratka - przejście wczesno-zimowe

2008
SKITURY:
- Szatania Przełęcz (do Młynickiej) S3+, E2
- Przełęcz nad Czerwonym Żlebem (do Młynickiej) S3/3+, E2
- Skrajna Przełęcz, Karb, Kozia Przełęcz S2+, S2, S3
- Granacka Przełęcz (do Pańszczycy) S2+
- Siarkańska Przełęcz (do Złomisk) S1
- Przełęcz pod Kopą, Baranie Sedlo (do Kieżmarskiej) S2

WSPINACZKA:
- Wejścia na Wysoką, Żłobisty Szczyt, Wołowiec Mięguszowiecki
- Łomnica - Jordanova Cesta

2007
SKITURY - zjazdy:
- Kopa Kondracka S1
- Pyszniańska Przełęcz S1
- Wyżnia Pańszczycka Przełęcz S3
- Zawrat, Schodki, Kozia Przełęcz S2+, S2, S3
- Rysy S3+
- Gross Venediger - Wysokie Taury

WSPINACZKA:
- Sokoliki

2006
- sierpień - J. Mała w Mułowej - do Sali Fakro

2001-2006
skałki podkrakowskie - kilka razy do roku

2001
- Kaukaz - Elbrus, Pik Semionowskiego

2000
- manewry ratownictwa jaskiniowego - Jaskjienie: Czarna i Mylna
- Jaskinia Pod Wantą
- mannewry ratownictwa jaskiniowego - Podlesice
- sierpień - Mnich - północna ściana - "Orłowski" V, Mięguszowiecki Szczyt - "Droga Sokołowskich" IV, Kościelec - "Sprężyna" VI, Zamarła Turmia "Motyka" V, Klasyczna" V, Granaty - "Środkowe Żebro" III i "Staszel" V, Nad kotliny - syfon Dziadka, Marmurowa, Pod Wantą, Nad Kotliny - Suchy Biwak, Czarana - Techuby, Wodna pod Pisaną, Ptasia Studnia - Stare Dno,

1999
- grudzień - nowa droga na Buli pod Rysami - "Filarek Wigilijny" III
- Bandzioch Kominiarski - dolny otwór - "zacisk z brzytwą"
- Kletno - prace górnicze w jaskiniach Biały Kamień i Niedźwiedzia
- GrossGlockner (od Lodowca Pasterze) i trawers Watzmana

1998
- grudzień - nowa droga na Progu Mnichowym - "Droga Ascsety" V
- Gouffre Berger (-950m)

1997
- marzec - środkowe żebro Skrajnego Granata

1996
- kurs w SBB (skałki, Tary latem i zimą)

1991
- pierwszy wyjazd w skałki (Lewe Podzamcze - Góra Birów)

Było jeszcze wiele wyjazdów w skałki (Dlinki Pdkrakowskie, Ostańce Jerzmanowickie, Podzamcze, Podlesice, Rzędkowice), Tatry (Zamarła Turnia, Kościelce, Granaty), do jaskiń (Marmurowa, Wielka Litworowa, Mała w Mułowej, Lodowa Litworowa, Wielka Śnieżna, Czarna) ale kiedy dokładnie to było nie jestem w stanie odtworzyć.

Tatrzańska tura na szerokich nartach

2011-02-08T01:51:00.001-08:00

29-30 stycznia spędziliśmy miło czas na turowaniu w Tatrach Wysokich. Wystartowaliśmy z Kasprowego by przez Świnicką Przeł., dol. Walentkową, Walentkowy Wierch, Gładką Przełęcz dotrzeć do schroniska w dol. Pięciu Stawów Polskich.

Ruszamy z Kasprowego

Beskid zostaje za nami

Na Świnickiej Przełęczy

Podejście na Walentkowy Wierch

Na Walentkowym

Na Walentkowycm

Podejście na Gładką Przełęcz

Po miło spędzonym wieczorze w "Piętce", następnego dnia wybraliśmy się w kierunku Niżnego Liptowskiego Kostura jednak warunki śniegowo-lawinowe skutecznie nas zniechęciły do wejścia na sam szczyt. Do Zakopanego dotarliśmy przechodząc przez Zawrat (zjazd w rewelacyjnych warunkach) i Murowaniec.

Podczas podejścia na Niżnego Liptowskiego Kostura

Test lawinowy

Na Zawracie

http://www.skinet.com/skiing/image/dynafit-titan-ultralight

2011-01-26T10:40:00.000-08:00

Nowość na przyszły rok ze stajni Dynafita: But freeridowo-skiturowy

http://www.skinet.com/skiing/image/dynafit-titan-ultralight

Deklaracja Nieśmiertelności - w maju premiera! | Wspinanie.pl

2010-04-29T01:59:00.000-07:00

Deklaracja Nieśmiertelności - w maju premiera! | Wspinanie.pl

Dynafit Titan Boots - Too Stiff or Just Right?

2010-04-12T05:27:00.000-07:00

Dynafit Titan Boots - Too Stiff or Just Right?

Świąteczne Moko

2010-04-05T01:11:00.000-07:00

Zaczęło się niewinnie od propozycji Ziemka, żebym wybrał się do Moka. Krótkie pytanie o warunki na skitury.fora.pl spowodowało, że w Moku planowało skiturę dużo więcej osób.
Wyjechaliśmy z Kubą w piątek po południu. Na Łysej Polanie spotkaliśmy się z Agnieszką, Ziemkiem i Żabą. Na podejściu dołączyła do nas ekipa Peregrina. Wieczorkiem w Starym Schronisku przechyliliśmy integracyjnego kielicha z wiśniówką i poszli spać. Rano dołączył Alan, Krzysiek i Albert.
Ruszyliśmy jak zwykle "skoro świt" czyli koło 10 :) Na nartach przez staw, później szybkie podejście i już jesteśmy nad Czarnym Stawem. Pod ścianą Kazalnicy, przez środek jeziora przejechaliśmy na nartach. Od stawu podchodziliśmy z rakami na nogach. Powyżej Buli zrobiliśmy króką przerwę. Do szczytu zostało kilkaset metrów podejścia. Na szczycie - plaża i opalanie. Zjedliśmy coś i trzeba było zjeżdżać. Warunki do Buli były doskonałe. Poniżej trochę gorzej - twardo i po lawinisku. Udało się zjechać do samego Moka.

W niedzielę pogoda się popsuła. Wiało bardzo mocno. Wybraliśmy się na Wrota Chałubińskiego. Pomimo twardych warunków zjazd był super. Znowu udało się zjechać do samego stawu.

Wyjazd był bardzo udany. W końcu spotkałem kilka osób znanych wcześniej tylko wirtualnie. Fajna ekipa wybrała się do Moka.

No i jeszcze relacja Peregrina zamieszczona na skitury.fora.pl:

W Wielki Piątek zafundowaliśmy sobie wieczorną eskapadę do Morskiego Oka. Grzeszyliśmy chyba ciut za bardzo w minionym roku bo plecaki, narty i cały majdan dały nam się nieźle we znaki. Idziemy we trzech: Bez-nart-ny Marcin, Kwaśny i ja. Jednak jeszcze przed Wodogrzmotami spotykamy piątkę narciarzy z MaćkiemS na czele. Oj, zanosi się na mocną skiturową ekipę w Moku! Zaprzyjaźniamy się szybko i dalsza droga do Moka upływa pod znakiem opowiadań i dyskusji. W starym schronisku późna kolacja, trzy kielonki integracyjnej maćkowej wiśniówki i na grzędę spać.

Poranek wita nas przepiękną pogodą. Podwójna jajecznica w schroniskowym bufecie i ruszamy przez zamarznięte Morskie Oko w kierunku Czarnego Stawu. Po jakimś czasie okazuje się, że w sumie idziemy w sporej bo aż 11-sto osobowej grupie. Mocna forumowa ekipa - MaćkoS ze znajomymi, Krzychu "kp" który dojechał rankiem na rowerze, Albert przedstawiciel miasta stołecznego i wielu innych, których przepraszam za niewymienienie z imienia. Jest podobno nawet Kampress, który ponoć rankiem przemknął przez Moko i teraz jest już gdzieś powyżej Czarnego... Część z nas idzie na Rysy, część na Niżne Rysy. My zaliczamy się do tej drugiej grupy; na Rysach byliśmy w maju zeszłego roku, a Niżne Rysy jeszcze przez nas narciarsko nierozpoznane. Ciągną bardzo. Przed nami widać sylwetki jeszcze kilku podchodzacych osób. No tak, pogoda piękna, wszyscy zgłodniali śniegu. Czy jest lepsze miejsce na Wielkanoc niż Morskie Oko?

Na szczycie meldujemy się po 4 i pół godzinach. Tempo mamy niespieszne. Śnieg początkowo to twardy beton, od Czarnego Stawu idziemy w rakach z nartami na plecach. Dopiero póżniej śnieg trochę odpuszcza i robią się świetne warunki do zjazdu. Na Niżnich odprawiamy szczytowe godzinki i już za moment zasuwamy w dół. Zjeżdżamy z samego szczytu; początkowo trochę wąsko, jest okazja poćwiczyć obskoki, później już tniemy szybko długim skrętem. Zjazd na Bulę pod Rysami rewelacyjny; świetny śnieg, słońce, przestrzeń pod nogami i piękne góry z każdej strony. Na Buli krótki odpoczynek i stromymi, szerokimi polami Kotła pod Rysami zjeżdżamy dalej. Kilka centymetrów świeżego śniegu na ciut "odpuszczonym" betonie - to jest to. Bardzo pasują mi takie warunki i jazda jest dla mnie czymś niesamowitym. Zjeżdżamy z Kwaśnym i poznanym po drodze Albertem z bananami na twarzach. Bez-nart-ny nie zostaje wiele w tyle zjeżdżając tradycyjnie już na czterech literach, z czekanem w jednej ręcę, a aparatem fotograficznym w drugiej.
W Moku browar za wspaniałą skiturę, wygłupy i pogaduchy z zaprzyjaźnionym z nami dyżurnym ratownikiem i już za moment zbieramy się do zejścia. Tym razem 9km asfaltu nie przeraża. Niczym ruchem sztukmistrza wyciągamy z Kwaśnym wniesione tu specjalnie na tę okoliczność hulajnogi. Do Włosienicy po starym dziurawym asfalcie i bruku powolutku, później już szum w uszach i wiatr we włosach aż do Palenicy. Pohukując jak indianie i śmiejąc się glośno do siebie, z nartami na plecach, oświetlając sobie drogę czołówkami (w międzyczasie zrobiło się już ciemno) zjeżdżamy do parkingu w Palenicy w czasie 33 minut...

Integracja przy kielichu wiśniówki

Przygotowania do wymarszu

Peregrin

Podejście do Czarnego Stawu

Przez Czarny Staw

P0niżej Buli pod Rysami

Odpoczynek

Na Szczycie

Into The White - hivermag.pl

2009-09-29T13:23:00.000-07:00

"Into the white" - premiera w sieci
24.09.2009, autor: Maciek Chmielarski

10 września swoją kinową premierę miał film Into The White podczas międzynarodowego festiwalu Spotkania z Filmem Górskim w Zakopanem. Wtedy Into The White otrzymało statuetkę Drewnianej Góry znajdując uznanie wśród publiczności festiwalu... Teraz nadszedł czas na premierę internetową. Wszyscy, którzy nie mieli okazji pojawić się w Zakopanem będą mogli teraz zweryfikować na własne oczy informacje jakie pojawiły się od tego czasu na temat Into The White. W filmie biorą udział najlepsi polscy freeriderzy oraz narciarze freestylowi, bez których Into The White by nie powstało. Tym samym główny twórca filmu Kostek Strzelski zaznacza: - Dzięki wielkie wszystkim, którzy byli zaangażowani w ten projekt, a przede wszystkim riderom. Każdy z nich wystąpił w głównej roli i każdemu z nich należy zawdzięczać, że Into The White odniósł sukces podczas Spotkań z Filmem Górskim. Mam nadzieję, że będzie cieszył się popularnością w internecie.

INTO THE WHITE from hivermag on Vimeo.

Warto zaznaczyć, że prawdopodobnie Into The White będzie obecne na ogólnopolskim festiwalu filmowym 360stopni, a także powiedzieć o możliwości zobaczenia filmu na większym ekranie już w najbliższą niedzielę w Warszawie.

Cytując Łukasza Murawskiego, jednego z wiodących riderów fiilmu Into The White napiszemy: - Padło na niesamowitą miejscówkę, która odrodziła się w tym roku na warszawskim Powiślu w dawnych kasach biletowych Dworca Powiśle. To taki mały okrąglak pod Mostem Poniatowskiego od strony centrum na ul. Kruczkowskiego 3b. Spotykamy się w niedzielę 27.09 od 19.30, a pokaz filmu odbędzie się o 20.15. Knajpa przygotuje wszystkie miejsca siedzące, a dla zmarźluchów udostepnią ciepłe koce ponieważ wszystko odbędzie na swieżym powietrzu. Ubierzcie się ciepło. Gdyby była deszczowa pogoda pokaz zostanie przeniesiony o dwa przystanki tramwajowe dalej na ul. Widok 8 do knajpki "Lorelei".

źródło: HIVERMAG.PL

Zamarła Turnia

2009-06-22T14:44:00.000-07:00

produkcja: Polska
gatunek: Dokumentalny, Krótkometrażowy
reżyseria: Sergiusz Sprudin
scenariusz: Jan Długosz
czas trwania: 10 min.

Film ukazuje urwisko tatrzańskie, południową ścianę Zamarłej Turni.

[Ze strony festiwalu Spotkania z Filmem Górskim - Zakopane 2005]

Chamonix - The End

2009-05-18T02:36:00.000-07:00

No i skończył się wspaniały wyjazd do Chamonix. Wracaliśmy, odwiedzając Tukana i zwiedzając Heidelberg. Podróż szybko i bezpiecznie minęła.

Podsumowanie:
Pokonaliśmy ok 6000m deniwelacji, weszliśmy na Col du Passon, Tour Ronde, Pointe Lachenal, Dome du Gouter, niewiele brakło abyśmy stracili życie w lawinie pod Taculem, ogladali zaporę l'Emosson, kanion Tete Noir, wypili dużo wina i zjedli kilogramy serów

Drugie podejście do Mont Blanc

2009-05-06T04:39:00.000-07:00

5 maja

Kuba postanowił się nie przemęczać i wjechał kolejką na Plan de l'Aiguilles. My podchodziliśmy od wylotu Tunelu Mont Blanc przez La Para i Les Glaciers. Spotkaliśmy się przed wejściem na lodowiec Bossons. Tam się związaliśmy i wkroczyli w seraki La Jonction. Zostało do pokonania 550 metrów w pionie. Po przejściu seraków pozostało kilkanaście zakosów stromego podejścia i byliśmy w schronisku Grands Mulets. Korzystając ze zniżki na legitymację OEAV dostaliśmy noceleg taniej niż w niejednym schronisku w Tatrach. Po przygotowaniu płynów na następny dzień szybkoi zwinęlkiśmy się do spania.

6 maja

Pobudka o 0100. Wstajemy i zaspani przygotowujemy szybkie śniadanie. O tej porze przyjmuję tylko kaszkę mleczno-ryżową dla dzieci. Ohyda ale jest to jedyna rzecz którą jestem w stanie przełknąć. Tuż po drugiej wychodzimy ze schroniska i od razu pierwsze problemy. Czekamy na łańcuchach zejściowych na lodowiec jakieś pół godziny zanim kilku "niedzielnych" turystów poradzi sobie z kilkoma łańcuchami. W końcu udaje się zejść. Rozpoczynamy mozolne tuptanie w kierunku Grand Plateau. Kilka razy przechodzimy bardzo blisko ogromnych szczelin, ponad nami groźnie wiszą seraki. Na szczęście mało widać w świetle czołówek. Jasno robi się gdy dochodzimy do Grand Plateau. Robimy sobie krótką przerwę na śniadanie i ruszamy dalej. Po wyjściu na Col du Dome uderza w nas huraganowy wiatr. Nad granią Bosses widoczny jest pióropusz śniegu. Strasznie wieje. Postanawiamy wejść na Dome du Gouter (4304m npm) i odczekać jakiś czas mając nadzieję na osłabienie siły wiatru. Nic się nie zmienia. Schodzimy z powrotem na Col du Dome i podchodzimy do schronu Vallot. Kuba lekko się odmroził, palce u moich rąk również odmówiły posłuszeństwa. Na szczęście Vallot był blisko. W środku kilku mocno wychłodzonych gości rozgrzewało się pod kocami. Można było choć na chwilę odpocząć od tego wiatru. Wiatr ani na chwilę nie odpuścił. Przemarznięci i wychłodzeni postanowiliśmy zjechać na dół. Nie było najmniejszego sensu pchać się w taki wicher w górę. Szkoda wielka ale następnym razem na pewno się uda.
Zjechaliśmy na Grand Plateau. Po wietrze ani śladu. Widać tylko, że na górze wciąż szaleje wznosząc pióropusze porwanego śniegu. Widzimy trzy osoby na grani powyżej Vallota. Podziwiamy ich. Później okazuje się, że była to ekipa Pierre'a Tardivel'a - człowieka legendy, jednego z pierwszych ekstremalnych narciarzy w Chamonix.
Zjazd do Grands Mulets przebiega bez problemu. Robimy masę zdjęć przejeżdżając pomiędzy szczelinami i serakami. W końcu docieramy do schroniska. Szybko przepakowujemy plecaki, coś spożywamy i jedziemy dalej. Razem z Benoit zjeżdżamy w kierunku Tunelu, a Kubek śmiga do Plan de l'Aiguilles.
Wyjście bardzo udane choć zabrakło przysłowiowej "kropki nad i" Gdyby nie wiatr wejście na Mt. Blanc byłoby bezproblemowe.

Rest i niepogoda

2009-05-03T03:38:00.000-07:00

3 maja

W niedzielę w ramach restu wybraliśmy się na spacerek do wąwozu Tete Noir - Gorges Mysterieuses. Jest to bardzo ciekawe miejsce, podobne do naszych Wodogrzmotów Mickiewicza jednak trochę większe.

Później pojechaliśmy nad Lac d'Emosson. Jest to ogromna zapora o wysokości 180 metrów. Na ścianie zapory jest ułożona wielowyciągowa sztuczna droga wspinaczkowa. Oto kilka fotek z zapory:

4 maja

Lenistwo na maksa. Lało cały dzień. Spakowaliśmy tylko plecaki i pozytywnie nastawili na atak na Mt Blanc.

Trzy dni na Col du Midi

2009-05-02T07:19:00.000-07:00

30 kwietnia

W końcu jest ładna pogoda. Plecaki mamy spakowane. Są ogromne. Jedziemy pociągiem do Chamonix i dalej kolejką na Aiguille du Midi. Na Col du Midi - poniżej schroniska Cosmiques rozkładamy obóz. Jest już dość późno i idziemy na kótki spacerek na Pointe Lachenal. Wchodzimy na wysokość ok 3660m npm. robimy krótki odpoczynek, masę fotek, zakładamy narty i zjeżdżamy. Zjazd jest ładny choć krótki. Przy namiocie jesteśmy dość szybko i udaje nam się załapać na trochę słońca. Jak tylko słońce chowa się za granią robi się okropnie zimno. Czas wskakiwać w puchy i do śpiworka. Noc jest komfortowa :)

1 maja

Wstaliśmy jak tylko słońce zaczęło mocniej przygrzewać. Czekając na Benoit zrobiliśmy sobie śniadanko i spakowaliśmy plecaki. W końcu pojawił się Benoit i już razem poszliśmy w kierunku Tour Ronde. Dojście pod górę zajęło nam jakieś 2,5 godziny. Pod kuluarem założyliśmy raki. Trochę problemów sprawiło przejście szczeliny brzeżnej ale udało się ją w miarę sprawnie pokonać. Podejście Gervasuttim było szybkie i wygodne - były ślady wcześniejszych zespołów. Na górze zrobiliśmy długą przerwę czekając aż słońce zajrzy do kuluaru i zmiękczy śnieg. W końcu przyszedł czas na zjazd. Początkowo było wąsko i bardzo stromo. Żeby wykonać pojedynczy skręt trzeba było się solidnie skupić i pokonać strach przed upadkiem. Po jakimś czasie przyzwyczailiśmy się do stromości i zaczęła się całkiem przyjemna jazda. Na koniec mała przeszkoda w postaci szczeliny brzeżnej którą po prostu się przeskakiwało. Z pod kuluaru zjechaliśmy pod Filar Gervasuttiego na Taculu. Tam trzeba było założyć foki i zostało do pokonania 500 metrów w pionie do naszych namiotów.
W obozie nie zastaliśmy już (niestety) słońca. Trzeba było szybko coś wszamać i wskakiwać do śpiworów. W planie na następny dzień był trawers 3xM i zjazd do Grandes Mulets.

Pokonaliśmy ok 1300 metrów w pionie i zjechali Kuluarem Gervasuttiego (AD+, 5.2, 50 stopni)

Gervasutti from Carambole on Vimeo.

2 maja

Wstaliśmy o 01:30. Szybkie gotowanie i pakowanie plecaków i o 0200 wyszliśmy w kierunku Tacula. Pierwszy problem pojawił się na początku podejścia. Kubek miał tak zamarznięte foki, że klej przestał trzymać. Trzeba było zapakować narty na plecaki i ryszyć z buta w górę. Szło się dużo gorzej. Miejscami zapadaliśmy się po uda. Doszliśmy do końca śladów pozostawionych przez kogoś dnia poprzedniego. Tam postanowiliśmy zawrócić. Nie było sensu przedzierać się w śniegu po pas, w dużym zagrożeniu lawinami. Poczekaliśmy aż się trochę rozwidni i zjechaliśmy do namiotów. 40 minut po naszym wycofie urwały się seraki i zasypały całkowicie nasze ślady. Mieliśmy ogromne szczęście, że nie było nas tam.
Wskoczyliśmy w śpiwory i odespali nocną wycieczkę pod Tacula. Rano zwinęliśmy obóz i zjechali przez Vellee Blanche do Montenvers.

Czekanie na pogodę

2009-04-29T09:02:00.000-07:00

27 kwietnia

Leje!!! Od samego rana. Obudziłem się o 0700 i jak tylko zobaczyłem co dzieje się za
oknem to przewróciłem się na drugi bok. Drugie podejście do wstawania, tym razem skuteczne, spowodowane było narastającą pustką w kiszkach. Po śniadaniu pojechaliśmy do Chamonix do Musee Alpin. Było ciekawie ale spodziewałem się większej ilości eksponatów związanych z historią alpinizmu. Po zwiedzaniu poszliśmy na drobne zakupy i wrócili do Argentiere z siatkami pełnymi produktów do przygotowania raclette. Kolacja była pyszna.

28 kwietnia

Dalej leje!!! Na zboczach tuż powyżej naszego mieszkania pojawił się świeży śnieg. Pojechaliśmy dzisiaj do Snell Sport żeby naprawić nartę Kuby, później poszliśmy na wystawę o lodowcach do Espace Tairraz i do Office d’Haute Montagne.

29 kwietnia

Wstaliśmy jak zwykle "skoro świt". Za oknem opad śniegu. Sypało jak w styczniu. Po śniadaniu pojechaliśmy do Chamonix na ostatnie zakupy, sprawdziliśmy kiedy rusza kolejka na Aiguille du Midi, połazili po mieście i wrócili do Argentiere. Plecaki mamy już gotowe.

Jutro jedziemy na Aiguille du Midi i zamierzamy wejść na Mt Blanc du Tacul. W piątek w planach mamy Tour Ronde kuluarem Gervasuttiego, a w sobotę - Mont Blanc i zjazd przez Grandes Mulets do Plan de l'Aiguilles. W niedzielę zjazd z całym dobytkiem przez Valee Blanche do Montenvers.

Rozgrzewka

2009-04-26T10:06:00.000-07:00

W planie mieliśmy podejście pod Les Courtes, biwak i wejście na szczyt następnego dnia. Jednak gdy wstaliśmy rano, okazało się, że pogoda jest kiepska i zmieniliśmy plany. Benoit zaproponował nam wspólną turę na Col du Passon (3028m npm) i zjazd do Le Tour. Pomysł był świetny. Benoit wystartował przed nami z zamiarem podejścia do Lognan na nartach. My zdecydowaliśmy się na ułatwienie i wjechaliśmy na górę kolejką. Spotkaliśmy się przy pośredniej stacji (Lognan – 1973m npm) i dalej poszli już razem w kierunku przełęczy.
Początkowo podejście prowadziło łagodną trasą, aż do lodowca Argentiere. Tam związaliśmy się liną i przetrawersowali lodowiec. Dalsza część podejścia była już znacznie stromsza. Śnieg był twardy i błędem było nie zabranie harszli. W połowie zrobiliśmy sobie przerwę jedzeniowo – fotograficzną. Końcówka podejścia wymagała już zdjęcia nart. Na przełęcz wyprowadził nas stromy i wąski żleb. Z przełęczy podeszliśmy jeszcze kawałek na Bec Reuge (3050m np.m).

Zjazd początkowo był świetny – stromy stok (ok. 50 stopni) pokryty świeżym śniegiem, później zmienił się w walkę o każdy skręt. Dopiero od ok. 2300m npm. Warunki zrobiły się bardzo dobre. Nowe narty spisały się znakomicie. Bardzo dobrze się na nich jeździ.
Po zjechaniu do Le Tour okazało się, że autobus mamy za godzinę więc wypiliśmy zasłużone piwko. Wycieczka bardzo się udała mimo kiepskiej pogody, silnego wiatru i słabej widoczności.

Pokonaliśmy 1150m w górę i 1600m zjazdu

Chamonix - dojazd

2009-04-25T09:49:00.000-07:00

Wstaliśmy „skoro świt” o 1000. Trzeba było trochę odespać nocną podróż. Szybki przysznic, pyszna jajówka przygotowana przez Tukana i mogliśmy ruszyć w dalszą drogę. Zostało nam do pokonania 500km do Agentiere. Jechało się dobrze ale też nie ustrzegliśmy się stania w korku. Zrobiliśmy sobie przerwę jedzeniową w pięknym miejscu – nad Jeziorem Lemańskim.

Kolejną przerwę, tym razem fotograficzną, zrobiliśmy tuż nad Argentiere. Widok nas zachwycił. Widać było całą dolinę Chamonix pięknie skąpaną w słońcu. Mont Blanc królował nad doliną, w chmurach schowała się Aiguille du Midi. Bliżej nas wznosiła się Aiguille Verte i strzelista Dru.

Po drodze uświadomiłem sobie, że karimata została w domu i musieliśmy przerwać zachwycanie się widokami i gnać do Chamonix żeby zdążyć do sklepu kupić matę.

Mieszkamy u wujka Benoit Pollet’a w fajnym dwupoziomowym mieszkanku 3 minuty od dolnej stacji kolejki na Grands Montets. Z balkonu jest widok na Aiguille Verte. Jest pięknie.

I etap podróży

2009-04-24T23:57:00.000-07:00

Po szybkiej podroży z kilkoma utrudnieniami (roboty drogowe przed Pragą) i stratą pół godziny w korku dojechaliśmy do Tukana do Heidelbergu. Dzisiaj dalsza (i krótsza) część podróży. Koło 16 powinniśmy się zameldować w Chamonix.

Wyjazd do Chamonix

2009-04-23T08:02:00.001-07:00

Aiguille du Midi, Mont Blanc du Tacul et Mont Maudit depuis le Mont Blanc
Originally uploaded by j2m50

Jutro wyjeżdżamy! Graty spakowane, plan przygotowany, pozostało tylko trafić w dobrą pogodę i napierać :)

Kościelec i Honoratka

2009-04-05T14:09:00.000-07:00

4 kwietnia wybraliśmy się z Kubkiem na Halę. W planie były strome zjazdy z Kościelca Zaruskim i Honoratka z Wyżniej Zmarzłej Przełączki.

Niestety warunki śniegowe (szreń) nie pozwoliły na zjechanie tymi liniami.
Poniżej fotorelacja - pokaz slajdów

Białowodzkie lodospady

2009-03-21T14:06:00.000-07:00

Ogromne ilości śniegu i spore zagrożenie lawinami spowodowało, że zamiast śmigać na nartach pojechaliśmy z Kubą powspinać się w lodzie w Dolinie Białej Wody. Cały dzień walczyliśmy zdzabami w łapach - było super. W przyszłym roku trzeba koniecznie więcej czasu spędzić na dziabaniu.

Fotki Kuby

Wspino-jaming

2009-03-15T14:05:00.000-07:00

W ramach treningu przedalpejskiego wybraliśmy się z Kubą nad Zmarzły Staw. Powspinaliśmy się na lodach i mikstach tzw. laboratorium zimowe, zabiwakowali w jamie i na następny dzień znowu wspin w mikstach. Na żadną dłuższą drogę nie pozwoliły warunki. Była ogromna ilość świeżego śniegu. Podejścia pod ściany były nieprzetarte, a wspinaczka polegałaby na mozolnym czyszczeniu skał ze śniegu. Pomimo niesprzyjających warunków weekend był bardzo udany.

Fotki Kuby

IV Otwarte Zawody o Puchar Polar Sportu

2009-03-01T19:10:00.000-08:00

W niedzielę 1 marca odbyły się otwarte zawody skiturowe o Puchar Polar Sportu. Na stcie stanęło 122 zawodników w czterech grupach. Trasa była ciekawa, oferowała 3 podejścia i 2 zjazdyoraz 2 odcinki linowe. Trzeba było pokonać ok 900m deniwelacji na odcinku ok12 km. Atmosfera była rewelacyjna i na kolejne zawody z pewnością będę chciał się wybrać.

Wyniki:

Juniorzy Młodsi - Mężczyźni ur. od 1969
miejsce	nr startowy	Imię Nazwisko	czas
1	101	Andrzej Bargiel	1,08,53
2	70	Jakub Przystaś	1,09,51
3	110	Adam Gomola	1,16,00
4	98	Marcin Trybała	1,16,36
5	69	Przemysław Sobczyk	1,19,28
6	86	Szymon Sawicki	1,20,23
7	102	Mateusz Nawara	1,20,24
8	73	Piotr Mędoń	1,21,55
9	83	Marcin Piętka	1,22,50
10	108	Marek Kilarski	1,24,59
11	89	Kamil Zaróg	1,26,18
12	106	Kornel Rakus	1,27,18
13	103	Tomasz Gunia	1,27,57
14	95	Aleksander Szwed	1,32,07
15	78	Paweł Gąsior	1,34,25
16	88	Stanisław Odróbka	1,39,48
17	68	Piotr Czyszczoń	1,40,05
18	109	Michał Wita	1,42,16
19	94	Jarosław Kluz	1,45,19
20	65	Marcin Cebo	1,45,55
21	82	Krzysztof Dudek	1,47,49
22	39	Mikołaj Bielański	1,48,10
23	81	Krzysztof Pieniążek	1,49,56
24	92	Jerzy Rostworowski	1,51,49
25	63	Jan Puzanowski	1,53,11
26	59	Marek Okularczyk	1,53,51
27	64	Szymon Buczak	1,54,08
28	57	Tomasz Gołąbek	1,58,00
29	99	Grzegorz Ponikwia	1,58,58
31	90	Roman Giełczyński	2,02,25
32	75	Krzysztof Banot	2,02,59
33	42	Grzegorz Nowak	2,03,47
34	47	Marcin Chrobak	2,04,51
35	77	Witold Szewczyk	2,05,45
36	60	Jakub Soiński	2,05,45
37	61	Tomasz Piórkowski	2,07,21
38	74	Paweł Miśkiewicz	2,09,47
39	71	Jacek Grzędzielski	2,13,38
40	107	Maciej Bajgrowicz	2,17,10
41	43	Maciej Stanisławski	2,23,26
42	105	Dominik Malec	2,25,59
43	80	Tomasz Popiołek	2,27,50
44	72	Grzegorz Kwiatek	2,28,53
45	62	Jan Tomasiak	2,29,04
46	52	Wojciech Pustelnik	2,29,40
47	84	Krzysztof Zieliński	2,41,52
48	54	Wojciech Gódź	2,45,00
49	45	Bartłomiej Chwistek	2,50,00
50	46	Maciej Grabski	2,52,00
51	58	Jakub Rodzaj	2,54,00
52	76	Maciej Górski	3,03,00
53	66	Grzegorz Grzegorczyk	3,07,00
54	53	Bartłomiej Rak	3,10,50
55	100	Marcel Frydryszak	3,13,51
56	49	Łukasz Kadłubowski	3,25,06
57	49	Tomasz Guzik	3,25,06
58	56	Paweł Przybysz	3,25,23
59	67	Artur Wojciechowski	3,27,30
60	44	Paweł Adamski	3,28,29
61	50	Marek Muniak	3,34,06
62	79	Maciej Sroka	3,36,50
63	41	Jakub Adamczyk	3,38,34
64	55	Marek Czyżewski	4,04,32
65	48	Kamil Muniak	4,14,29
66	85	Tomasz Ręgwelski	nie ukończył
67	51	Grzegorz Rojek	nie ukończył
68	96	Piotr Grzegorzek	nie ukończył
69	104	Jarosław Pytko	nie ukończył

Juniorzy Młodsi - Kobiety ur. od 1969
miejsce	nr startowy	Imię Nazwisko	czas
1	1	Klaudia Tasz	1,21,36
2	4	Agnieszka Solik	1,43,45
3	16	Renata Kasprzycka	1,56,56
4	11	Kinga Ostrowska	1,59,12
5	7	Dominika Kasieczko	2,08,52
6	5	Ewelina Gustyn	2,17,01
7	6	Agnieszka Szymaszek	2,32,15
8	3	Katarzyna Gąsienica - Fronek	2,40,17
9	2	Katarzyna Zapalska	2,54,30
10	15	Aleksandra Radwańska	2,59,00
11	13	Paulina Pietrzykowska	3,10,50
12	14	Aleksandra Radwańska	3,38,30
13	10	Małgosia Góźdź- Morawska	4,03,40
14	9	Agnieszka Adamczyk	4,05,02
15	8	Anna Sarzyńska	4,10,07
16	17	Magdalena Kulczycka	nie ukończyła
17	12	Sabina Kłosowska	nie ukończyła

Juniorzy starsi- Mężczyźni ur. do 1969
miejsce	nr startowy	Imię Nazwisko	czas
1	134	Zbigniew Orłowski	1,30,35
2	123	Grzegorz Konik	1,40,44
3	122	Adam Marasek	1,47,44
4	133	Zbigniew Rajtar	1,47,55
5	139	Stanisław Kruczek	1,52,05
6	114	Aleksander Kierczak	1,52,15
7	125	Aleksander Jędryka	1,52,17
8	120	Piotr Buczyński	1,55,45
9	113	Piotr Niessner	2,04,09
10	119	Andrzej Małek	2,04,59
11	117	Paweł Kempny	2,09,03
12	124	Kazimierz Piętka	2,09,56
13	127	Janusz Poręba	2,11,53
14	112	Wojciech Szatkowski	2,16,00
15	118	Marek Sztefko	2,24,09
16	126	Bogusław Gracz	2,36,00
17	136	Greg Żeżyński	2,39,28
18	115	Krzysztof Dąbrowski	2,40,41
19	129	Mariusz Woźniak	2,51,00
20	130	Leszek Sarzyński	3,00,00
21	121	Marcin Górski	3,03,00
22	132	Krzysztof Frydryszak	3,13,53
23	131	Bogusław Frydryszak	3,16,32
24	128	Jan Guśpiel	3,36,10
25	135	Adam Sroka	3,37,20
26	111	Piot Niepomniaszczij	nie ukończył
27	137	Wojciech Łubiński	nie ukończył
28	138	Michał Waligórski	nie ukończył

Juniorzy Starsi - Kobiety ur. do 1969
miejsce	nr startowy	Imię Nazwisko	czas
1	35	Alicja Poręba	2,30,57
2	31	Krystyna Radwańska	3,10,00
3	37	Anna Frydryszak	3,17,09
4	36	Romana Woźniak	3,19,01
5	32	Barbara German	3,30,50
6	34	Joanna Schoen	3,44,30
7	33	Teresa Marasek	3,44,30
8	38	Grażyna Dec	nie ukończyła

Forest Freeride na nartach Majesty

2009-02-22T13:28:00.000-08:00

Za namową Grześka Dendysa (carvingsport.pl) wybrałem się razem ze znajomymi na Pislko. Dzięki Grześkowi miałem okazję pojeździć na nowych polskich deskach firmy Majesty.

Były to narty Majesty Lumberjack na sezon 2010 o wymiarach 155-120-145mm i długości 181cm.

Trochę więcej o nartach na filmie:

Presentation of the Lumberjack, new ski Majesty 2010.

Moje wrażenia: REWELACJA!!! Narty stworzone do głębokiego puchu. Bardzo przyjemne, sterowne i stabilne. Idealne w dziewiczym śniegu trochę gorzej sprawują się w rozjeżdżonym śniegu. Jeździłem na 181 cm i podobnie jak Grzesiek, wolałbym dłuższą nartę (ok 190 cm). Jedno jest pewne - chcę taką nartę na własność :)

Na koniec krótki film z jazdy na Pilsku

Poligon Pipsologii Stosowanej - Turbacz

2009-02-15T21:29:00.000-08:00

W weekend 14-15 lutego dzięki KubieR odbyło się szkolenie piepsologii. Na miesjce dotarliśmy, jak tradycja tego sezonu nakazuje, w środku nocy po długim przedzieraniu się przez śniegi i zaspy szlaku z Koninek. Rankiem następnego dnia Kuba poprowadził krótki wykład o śniegu, lawinach i metodach poszukiwań i ruszyliśmy na przygotowane wcześniej pólko ćwiczebne. Każdy miał możliwość sprawdzenia swoich umiejętności poszukiwania zasypanych przy pomocy piepsa i sondy.

Po zajęciach pożegnaliśmy się, podziękowali Kubie za zaangażowanie i organizację ćwiczeń i pognali szlakiem do Koninek.

Oto kilka fotek z ćwiczeń:

Królowa Beskidów

2009-02-01T12:45:00.000-08:00

1 lutego wybraliśmy się na Babią Górę od południa. Podchodziliśmy od Przywarówki przecinką graniczną aż na szczyt a zjeżdżaliśmy zielonym szlakiem. Wycieczka była piękna, był wspaniały śnieg jedyne co bardzo przeszkadzało to ryk skuterów śnieżnych w całej kopule szczytowej Babiej.

Przydomowe spacery

2009-01-18T12:44:00.000-08:00

Nie było chęci i pogody żeby jechać w Tatry ale trzeba się było gdzieś ruszyć. W sobotę razem z Żabą weszliśmy na Skrzyczne, a w niedzielę zrobili ciekawą turę w Brennej (Węgierski, Hala Jaworowa, Kotarz, Hyrca). Oto kilka fotek z beskidzkiego weekendu:

III zlot skiturowy - Murowaniec

2009-01-11T12:44:00.000-08:00

W dniach 9-11.01.2009 byłem na III zlocie skiturowym w Murowańcu. Była spora ekipa. Część testowała deski skiturowe i freeridowe dzięki sklepom Horyzont. Inni korzystali z pięknej pogody i foczyli gdzie popadnie. W sobotę byliśmy nad Zmarzłym Stawem, gdzie razem z Kubkiem dziabaliśmy lody i na Zawracie. W niedzielę w czwórkowym zespole zrobiliśmy piękną turę dookoła Świnicy. Było świetnie

kilka fotek ze zlotu:

Na nartach na Kozi Wierch

2009-01-05T04:18:00.001-08:00

W pamiętniku z pierwszej połowy wieku XVIII ("Opisanie ciekawe gór Tatrów, za Nowym Targiem, na cały świat słynących, wielkimi klejnotami i bogactwy ozdobionych i niezliczonymi minerałami napełnionych, które są wynalezione od niektórych głęboko uczonych szkół matematycznych filozofów, osobliwie od uczonego Michała Chrościńskiego..." itd., p. "Pamiętnik Tow. Tatrzańskiego", tom XXVI.) "uczony Michał Chrościński" pisał: "Oznajmuję ci, że będziesz miał różne prześladowania w drodze i przychadzki ku tym górom, ale to wszystko będzie od duchów, lecz to przeminie... Masz mieć przygotowane różne świątobliwości czyli świętości, jako to: świecę gromniczną, palmę, węgle do zapalania światła, dzwonek loretański, woda święcona ŚŚ. Trzech Królów i kredę święconą, mirę, ziółka święcone do kadzenia, także powinieneś mieć koniecznie magnes, to jest kompas, ażebyś wiedział, jak się masz sprawować między ostrymi wysokimi górami, a osobliwie w jaskiniach, lochach ziemnych, gdzie jest wschód i zachód słońca, południe i północ. Do tego powinieneś mieć szpagat smarowany wężowym sadłem, zmieszanym ze szczupakową żółcią, bo od tych dwóch tłustości duchowie uciekają, może przyczynić do tego, a jeszcze żeby mogło być poświęcone, także żebyś miał szpilki dwie lub trzy stalowe, dobrze hartowane i młotek do tych rzeczy służący. Perspektywa nad inne rzeczy najpotrzebniejsza by ci była do wypatrowania wysokich gór... Rano wstawszy wysłuchaj Mszy Świętej. Ubogim dasz jałmużnę za dusze zmarłe, ażebyś od duchów napaści nie cierpiał. Nabożnym sercem i usty ofiaruj się Panu Bogu, aby ci dał tę drogę szczęśliwie odprawić i przezwyciężyć przykrości".

Od czasu onego nie zmieniły się wprawdzie Tatry, zmieniło się jednak wiele na polskiej ziemi. Po "odkryciu" Zakopanego przez drą Chałubińskiego, do tego najpiękniejszego zakątka Polski jęli ściągać podróżni i turyści różnego autoramentu, z początku nielicznie i nieśmiało, jak straż przednia, badająca nieznany teren dla przyszłych działań wojennych, później coraz gromadniej i pewniej kroczyli za białymi "cuhami" górali-przewodników łatwiejszymi perciami w Tatry. Powstało Towarzystwo Tatrzańskie, uporządkowało ruch turystyczny, pobudowało schroniska, wyznaczyło ścieżki, moc klamer żelaznych i łańcuchów wbiło w granitowe turnice, objęło w posiadanie swe Tatry.

Dziś - latem ludno jest w naszych górach: na Giewont, na Wierchy Czerwone, do Morskiego "bez Zawrat" idą i idą, starzy i młodzi, jak pielgrzymi na odpust.

W zimie inaczej. Bezbrzeżna cisza, przerywana burzami "naremnicami", panuje nad śnieżno-lodową pustynią tatrzańską. Prócz kozic nikogo nie ma w górach. Kłusownicy już dawno ukryli swe flinty i grzeją się za piecami; niedźwiedzie śpią pod śniegiem. Kiedy niekiedy kilku niecierpliwych taterników dobrnie do Hali Gąsienicowej lub do Czarnego Stawu i znowu cisza i pustka wokoło. Prawda, obecnie ruch turystyczny zimowy ożywił się bardzo. w roku wszakże 1907 oprócz Giewontu, Małołączniaka, Osobitej i bliższych przełęczy, jak Goryczkowa, Kondracka - nie licząc jedynej dalszej wycieczki przez Przełęcz Tomanową i Dolinę Cichą do Podbańskiej i na Osobitą (S. Getter, K. Młodzianowski i M. Zaruski.) - narty na prawdziwych szczytach górskich, w sercu Tatr, jeszcze nie były. Kilkakrotnie podejmowane zimowe przejścia przez Zawrat do Morskiego Oka wykonane były na sposób letni, bez użycia żadnych środków pomocniczych albo na karpiach.

Dlatego sądzę, że ciekawa będzie pierwsza zimowa wycieczka na szczyt polski i pierwsza zarazem szczytowa wycieczka narciarska, której uczestnikiem był podpisany.

Dnia 2 kwietnia 1907 roku samowtór z J. Borkówskim wyruszyliśmy sankami z Zakopanego do Kuźnic - krańcowego punktu doliny, skąd zaczynają się niemal wszystkie wycieczki w góry. Dzień niewyraźnie się zapowiadał; po czubach regli sunęły chmury śniegowe, kryjąc w szarawej mgle cały świat górski. Lasy w tajemniczej zadumie śniły jeszcze sen swój zimowy i jęczały zda się pod ciężarem okiści. z każdym niemal krokiem śnieg stawał się głębszy; w wąskiej drożynie pełnej wybojów i kopców trudno było poznać szosę kuźnicką - toteż jazda nasza bardziej była podobna do bujania łodzi na wzburzonym morzu, niż do jazdy sannej.

- Może wieczorem po was przyjechać? - zapytał nas woźnica Jasiek, zatrzymując konia przed werandą restauracji w Kuźnicach.

- Nie, bracie, dziś nie wrócimy.

- A kaź będziecie nocować?

- W Pięci Stawach.

Jasiek spojrzał na nas z niedowierzaniem, następnie na nasze narty i nic nie odrzekł. Nie wiedział, co myśleć, bo "panowie" w zimie w góry nie chodzą, a jeśli który i pójdzie na Boczania, to wraca wieczorem.

Zaraz za Bystrym Potokiem przypięliśmy narty i krok za krokiem jęliśmy zdobywać spady Skupniowego Upłazu, noszące tutaj nazwę Boczania. Czas jakiś potok w Kuźnicach przynosił nam dalekie echa gwaru i życia, po czym cisza górskiej pustyni ogarnęła nas całkowicie.

Tylko miarowy chrzęst śniegu pod nartami świadczył o obecności istot żywych. Tegoroczna sroga zima rozpędziła jedynych mieszkańców gór w tej porze - kozice, jedne poszły na stronę węgierską, inne zeszły do dolin; za kozicami pociągnęły lisy - i oto szliśmy zboczami śnieżnymi, nie spotykając żadnych zgoła tropów zwierzęcych. Ubiegłej jesieni tu, na skraju lasu widziano na śniegu trop niedźwiedzia, ciągnący się z Jaworzynki ku Dolinie Olczyskiej; tam pod Kopą Magury widziałem stado kozic, idące "gęsiego" - cap na przedzie, pośrodku młode - przeciągłym gwizdem witały przechodnia. Dziś nic i nikogo nie ma tu wokół, śnieg i śnieg miejscami tylko siwe turniczki smętnie wyzierają spod białego całunu.

Z Hali Królowej w paru minutach zjechaliśmy do szałasów gąsienicowych. Cała wioska pustych szałasów: każdy jak w studni zagłębiony w lejku śniegowym powyżej okapu, z niektórych tylko wierzchy dachów wystają. Pokrzepiwszy się herbatą w schronisku Tow. Tatrzańskiego - obecnie pustym - ruszyliśmy dalej zboczem Małego Kościelca i przeszedłszy kilka starych lawin, (stanęliśmy nad równym białym polem, które w lecie nosi nazwę Czarnego Stawu Gąsienicowego. Prawdziwe contradictio in adjecto w tej porze.

Narty nasze przecięły to pole pośrodku i oto znaleźliśmy się pod wielkimi turniami, których żadna zima nie zdoła śniegiem zasypać, między turniami śnieżne żleby "jak płetwy delfina" spadają ku Czarnemu Stawowi. Tam nasza droga. Jednym z tych stromych żlebów musimy się wydostać do Stawu Zmarzłego, a stamtąd na Zawrat - przełęcz pomiędzy Świnicą a Kozimi Wierchami. Ścieżki letniej, rzecz prosta, ni śladu; ostatnie podobieństwo drogi zostawiliśmy za sobą w pobliżu Kuźnic i odtąd drogą naszą było bezdroże. z doświadczenia poprzednich swoich wycieczek przez Zawrat wiedziałem, że spady, którymi letnia ścieżka prowadzi, nie najlepsze są w zimie: raz u góry, w pobliżu progu napotkałem całą "bulę" lodową, którą z niemałym trudem, wyrąbawszy stopnie, dało się przekroczyć. Toteż tym razem wybrałem żleb wschodni, kryjący w sobie pod grubą niezmiernie warstwą śniegu potok ze Zmarzłego Stawu.

Nałożywszy na narty węźlice (hamulce sznurowe), jęliśmy w zakosy wznosić się stromo do góry. Śnieg z punktu widzenia narciarstwa wyśmienity, głęboki, stwardniały w miarę, pozwolił bez trudu przejść najstromszy spad progu i niebawem wydostaliśmy się na górną terasę.

Olbrzymi lej okrągły wskazywał miejsce Stawu Zmarzłego; wysoka grobla śniegowa zamykała go od północy. Przesunęliśmy się wierzchem tej grobli i szliśmy dalej serpentyną żlebem Zawratu.

Coraz większa pustka, coraz dziksze widoki!

Z jednej strony posępna, czarna ściana Zawratowej Turni - lodowe wieńce i pióropusze zdobią jej rozpadliny, z drugiej zwały śniegowe Małego Koziego Wierchu o kształtach najfantastyczniejszych; grzbiety białych smoków, wielkoludów z granitowymi oczyma, szaty białe, bramowane koronkami z lodu, kryjące kształty zaklętych królewien, bezduszne oczy zielone, patrzące z głębi pieczar śniegowych, skrzydła, groty, iglice - wszystko to coraz bliżej, coraz bardziej zamykało się nad naszymi głowami. Na małe, ruchome, czarne punkciki, pnące się mozolnie na tle białego żlebu, bajeczna ta ludność, zbudzona ze snu zimowego, patrzyła z politowaniem, łaskawie wszakże pozwoliła nam wejść na wąską przełęcz Zawratu. Blisko przełęczy śnieg był tak twardy, że tylko z wielkim wysiłkiem, podpierając narty ostro kutymi kijami, zdołaliśmy na grań się wydostać. Tryumf prawdziwy! Jesteśmy na najwyższym, według marszruty dzisiejszej, wzniesieniu - 2158 m nad poziom morza, przed nami niezrównany widok zimowy i jazda na dół za chwilę... przy tym jest to pierwsze wejście na nartach na Zawrat. Przekonaliśmy się, że tak stromy żleb jak Zawrat może być wzięty nartami.

Krótki odpoczynek i jazda na dół w stronę Turni Kołowej (Ciekawe spostrzeżenie: dnia 19 maja, tj. z górą półtora miesiąca po tej wycieczce, kiedy dużo już śniegu w górach stopniało, byłem znów na Zawracie i widziałem wyraźnie ślady nart naszych z dnia 2 kwietnia. Cała droga ze wszystkimi zwrotami była widoczna.). Puściłem się naprzód, wskazując towarzyszowi, nieznającemu Tatr, drogę. Prąd powietrza ogłusza, oślepia. Oko ledwo zdąży uchwycić nierówności terenu przed sobą - już go nie ma, mignęło coś obok, zamajaczyło... nowe znów otoczenie i znów dalej, dalej przez wydmy, nasypy, bruzdy wyorane zimowymi wichrami. Jak kule rykoszetem lecące, śmigają nasze narty po wybojach terenu. Jest coś niewysłowionego w zawrotności jazdy podobnej, coś porywającego wszystkie zmysły, władze duchowe i ogniskującego całe jestestwo w jednym słowie: pęd.

W pobliżu Świnicy za sobą słyszę: "o-la-la!" Wiem, co to znaczy, oglądam się: pan B. utknął na starej lawinie; bryły zlodowaciałego śniegu uwięziły mu narty i z trudnością teraz wydobywa się z matni.

Zjeżdżając tak na dół z terasy na terasę, od stawu do stawu - o wczesnym zmroku stanęliśmy przy schronisku Zejsznera w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Gdzież ono? Stoimy obok rury żelaznej, wystającej na pół metra ze śniegu - to komin schroniska. Obok długi rząd czarnych deszczułek, na pół stopy wznoszących się nad poziomem, na którym stoimy, wskazuje rąbek dachu. Zmrok zapada, mróz czuć się daje coraz dotkliwiej. Nie zwlekając, odpięliśmy narty i używając ich jak łopaty, jęliśmy kopać studnię w śniegu, żeby do okna się dostać. Oto dolna krawędź dachu... narta w coś twardego uderza... czy nie okno? Próbujemy ręką - ściana; źle wyliczyłem odległość okna od komina. Próbujemy w innym miejscu, od strony południowej schroniska i tam sposobem Eskimosów, na czworakach, wtłaczamy się na werandę, a stamtąd do wnętrza.

Dobrze jest: śniegu w izbie niewiele, są sienniki, tapczan, piec... ale drzewo na opał? Gdzie drzewo? Nie ma. Co prędzej, zanim noc zapadnie, nałożyliśmy narty i ruszyli po drzewo. Teraz dopiero spostrzegliśmy ze smutkiem, że nic, ani jednego pręcika kosówki nie widać spod śniegu. a tu przecie rosną całe lasy kosodrzewiny! Biała dolina, białe góry naokół! Ot tam, na wierzchołku "buli" coś w mroku widać czarnego - może kosówka? Jedziemy: niestety, to skała, którą wzięliśmy za krzak kosodrzewiu. Dalej? to samo, jeszcze dalej? jeszcze to samo. Tułaliśmy się tak do późnego wieczora i uzbierali kilkanaście pręcików. z tym łupem wróciliśmy do schroniska, gdzie roznieciwszy miniaturową watrę, przez kwadrans cieszyliśmy się widokiem ognia. Dobre i to. Płomyki lizały nam ręce, a wiatr mroźny nie przejmował do kości.

- Chciałbym swoim Szwajcarom (pan B. dłuższy czas przebywał w Szwajcarii i tam się zaprawił do wycieczek narciarskich) pokazać drogę na Zawrat i zaproponować im wejść tam na "ski" - mówił pan B., kiedyśmy, posiliwszy się i zatarasowawszy drzwi od śniegu, ułożyli się na spoczynek.

- Czy nie robią takich wycieczek w zimie? - spytałem.

- Nie, panie, oni takimi zboczami nie jeżdżą. Nie uwierzyliby, gdybym im opowiedział.

Na drugi dzień pogoda śliczna. Znowu miarowy chrzęst śniegu: idziemy do celu naszej wycieczki - na Kozi Wierch. Przed nami olbrzymie, strome zbocze, ciągnące się aż pod turnie samego szczytu, ujęte, jak w ramy, w dwa żlebiska, pocięte krawędziami śnieżnych "nawisów". Zbocze to, o ile z dołu mogłem ocenić układ terenu, dawało największą rękojmię bezpieczeństwa przed lawinami śnieżnymi, na które w tym czasie należało baczne mieć oko. Szliśmy zakosami od żlebu do żlebu, nie zapuszczając się w ich łożyska, ponieważ te są zwykłymi drogami lawin tatrzańskich i po 3 1/2 godzinach marszu bez odpoczynku stanęliśmy pod turniami samego wierzchołka. Pochyłość tak wielka, że narty wraz ze śniegiem się obsuwają. Oto przełączka kilka kroków długości - ledwo z nartami możemy się zmieścić; okropna czeluść otwiera się z niej do doliny Zmarzłego. Próbujemy w innym miejscu - to samo: śnieg nie może nas na tej pochyłości utrzymać i jedzie na dół. Odpięliśmy więc swoje drewna i skałami, przy pomocy rąk, po kilku minutach wydostaliśmy się na szczyt. Było może dziesięć metrów w pionowej linii od miejsca, gdzie zostawiliśmy narty. Godzina? Wpół do pierwszej; właśnie czas, kiedy przez lunetę mieli nas w Zakopanem szukać na Kozim Wierchu. Wznieśliśmy kije, ręce, czapki, ażeby wyolbrzymieć najbardziej. Istotnie, jak później dowiedzieliśmy się, o tej godzinie znajomi nasi obserwowali nas przez lunetę i cieszyli się powodzeniem wyprawy.

Dopiero teraz rozejrzeliśmy się po świecie. Szeroki ten świat górski - dziki i pusty dzisiaj bezbrzeżnie. Skamieniałe olbrzymy pokotem leżą umarłe pod jednym wspólnym całunem. Znikąd głosu, żadnego życia! Nie "zbyrkają" dzwonki na halach, nie słychać nawoływań juhasów dążących za kierdelami, nie widać sylwetek turystów, czarnymi punkcikami odcinających się na tle upłazów.

Potoki, stawy, kosówki - wszystko żywe w lodowych trumnach zamknięte!

Oto Krywań - piramida potężna na krańcu łańcucha gór; oto Świnica - zasłoniła sobą całą Orawę; tam Hruby, Mięguszowiecki - czarny i posępny nawet i w zimie - śnieg nie ima się jego krzesanic; Rysy, Garłuch, Łomnica - hej, nie zliczyć wszystkich tych wierchów, które oko ogarnia! nie podeptać ich nogą, chyba skrzydeł u orła pożyczyć...

"Jak potopu świata fale Zamrożone w swoim biegu Stoją nagie Tatry w śniegu..."

A tu, od północy, lodowymi zrębami spadają turnie ku Zmarzłemu Stawowi; pomiędzy nimi wężami wiją się śnieżne żleby i daleko w dolinie spływają w jedno morze śniegu. Powietrze czyste i szkliste, jak lód tych turni od polskiej strony, słońce, złoto, kryształy - skarby zimowego Sezamu...

Po dłuższym wypoczynku i spożyciu posiłku zeszliśmy ku nartom i przypiąwszy je, ruszyliśmy na dół. Śnieg był wyborny do jazdy, zbyt tylko głębokimi poorany bruzdami, wskutek czego jazda była właściwie bujaniem po śniegowych falach, na które narty nasze wślizgiwały się bez trudu, jeszcze łatwiej z wierzchołków na dół spadały... Zażyliśmy w całej pełni rozkoszy tej długiej i stromej jazdy i tegoż dnia przez Świstówkę (Idąc lub jadąc w zimie zboczami Świstówki należy granią brać się ku górze, ku Miedzianemu, zbocza bowiem Świstówki pod wzglądem lawin wręcz są niepewne.) dostaliśmy się do Morskiego Oka. Na Opalonem natrafiliśmy na "szreń" - twardą skorupę śnieżną - w rodzaju szkła chropawego, która jednolitą warstwą pokrywała całe zbocze od szczytu aż na dół. Nartami kierować na takiej lodowatej powłoce nie ma możności, przebyliśmy też tę całą przestrzeń, jadąc "poprzecznie", tj. nie w kierunku końców nart, ale pod kątem prostym do ich długości.

Przy Morskim Oku niedługo popasaliśmy. Zastaliśmy schronisko zamknięte (zamknięte było czasowo z powodu olbrzymich śniegów), okna i drzwi zamiecione śniegiem, werandę również tak, że tylko dach widać było.

Ciemność szła już od Rysów, wiatr mroźny z dołu podnosił kurniawę, więc spojrzawszy raz jeszcze na sylwety gór, okalających zamarzłe jezioro, puściliśmy się do Roztoki, Za mostem, na Wodogrzmotach w Roztoce, pan B. o mało nie padł ofiarą poważniejszej przygody. Śniegu wówczas taka moc była, że poręcze i słupki szosowe znikły zupełnie z powierzchni. Dojrzeliśmy światło w oknie dróżnika, przejechaliśmy już most na wodospadach i tuż za mostem w ciemności natknęliśmy się na jakąś tamę, groblę, czy górę? Wszak jesteśmy na szosie, skąd góra? Jęliśmy wspinać się po omacku na ową przeszkodę, żeby ją przebyć, gdy nagle usłyszałem wołanie pana B. Zdążyłem odpiąć jedną tylko nartę i pospieszyłem na pomoc. Pan B. rękami trzymał się krawędzi śniegu, jedna noga wspierała się na śniegu, druga zwisała w powietrzu nad jakąś próżną przestrzenią. Pomogłem mu wydobyć się na miejsce bezpieczne i niebawem byliśmy już w domu dróżnika. Cóż się okazało? Przygoda nas spotkała na ogromnej lawinie, która przed kilku dniami spadła z Wołoszyna, zmiotła poręcze na szosie i zasypała potok niemal po brzegi, na wysokość blisko 30 metrów. Pan B. zbliżywszy się w ciemności zanadto do krawędzi urwiska, spadał już na dół i tylko siłą rąk utrzymał się na skraju, zanim mu pospieszyłem z pomocą.

W domu gościnnego dróżnika po dwóch dniach trudnej drogi, pierwszy raz wy wczasowaliśmy się i osuszyliśmy przemokłą odzież. Trzeciego dnia wycieczki lasami przez szczyt Gęsiej Szyi wróciliśmy do Zakopanego.

Mariusz Zaruski

Na bezdrożach tarzańskich

Skiturowy Sylwester

2009-01-03T11:53:00.000-08:00

31 grudnia - Wsiadam w samochód i gnam na Palenicę Białczańską. Jest już późno, a przede mną 2 godziny jazdy i nie widadomo ile podejścia do "Piątki". Na parkingu jestem o 19. Robię szybki przepak i pomykam w towarzystwie Marka Kaziora (dzięki za nalewki) do Wodogrzmotów. Marek leci dalej do Moka, a ja robię krótką przerwę na zakładanie fok. Po chwili przy Wodogrzmotach pojawiają się Joana i Dżaro. Jak dobrze, że nie będę musiał samemu podchodzić. Ruszamy do góry. Dżaro targa na grzbiecie wielkiego killera. Idzie, sapiąc głęboko co chwila przystając. W końcu dochodzimy do granicy lasu i najstromszego podejścia do schroniska w "piątce". Biorę killera od Dżara i ruszam dalej. Jest stromo i ciężko. Podchodzimy na nartach. Dżaro co jakiś czas rozświetla dalszą drogę trybem boost swojej czołówki. Joana ma problemy z nawrotami na stromym stoku i zajmuje jej to sporo czasu. W końcu udaje mi się dojść do schroniska. Zrzucam wór Dżara i jadę na odsiecz. Wolniejszą dwójkę spotykam kilkasetmetrów od schroniska mocno zmęczonych. Biorę plecak od Joany i już dobrym tempem idziemy do schronu. Przez całe zamieszanie i trudności na stromym stoku okazało się, że przegapiliśmy przywitanie Nowego Roku. W schronie impreza jest w fazie kulminacyjnej. Zabawa na maksa. Niektórzy już polegli i udali się na spoczynek, inni rozmawiają z wielkim uchem a reszta tańcząc na ławach i stołach powoduje, że w ciągu najbliższych dni spożywać posiłki będziemy z talerzami na kolanach :) W końcu udajemy się na spoczynek. Jest nas w sumie 11 osób i mamy pokoik 4x2m. Jakimś cudem udaje się wszytkim przyjąć pozycję horyzontalną i zasnąć.

Noworoczny poranek budzi nas dziwną suchością w ustach i lekkim bólem głowy. Po szybkim ;-) śniadaniu o 12 ruszamy na podbój Koziego Wierchu.

Ciężko się szło. Nogi jak z waty, stok stromy i strasznie długi ale udało się w końcu doczłapać na wierzchołek.

Kilka fotek z podejścia:

Na szczycie byliśmy o zachodzie słońca. Było pięknie. Kolory fantastyczne i żal było zjeżdżać na dół. Sam zjazd był dosyć trudny ze względu na warunki śniegowe. Przewiany i pękający śnieg utrudniał jazdę. Na dole "udało" nam się podciąć małą deskę śnieżną ale na szczęście nic się nikomu nie stało.

Wieczorkiem posiedzieliśmy przy piwku i wiśniówce grając w mafię. Zabawa była przednia :) Udało mi się wykonać kilka fotek schroniska nocną porą.

Na następny dzień mieliśmy w planie wejście na Niżni Liptowski Kostur ale warunki śniegowe nieco zmodyfikowały nasz plan i skkończyło się na Szpiglasowej Przełęczy. Razem z Pticą zjechaliśmy ciekawym żlebem z przełęczy. Było stromo, wąsko i z dużą ilością świeżego śniegu. Pogoda bardzoi szybko zaczęła się psuć i w ekspresowym tempie ewakuowaliśmy się do schroniska.

Wieczorem razem z Joaną i Dżarem zjeżdżaliśmy na dół. Reszta ekipy została i następnego dnia jeszcze walczyli w górach.

Pokaz slajdów:

"Without risk... there is no adventure."

2008-12-29T22:52:00.000-08:00

Długometrażowy dokument o niebezpiecznej przygodzie, niebywałej sprawności fizycznej i próbie uchwycenia ulotnego piękna narciarstwa. To opowieść o narciarstwie wysokogórskim, dyscyplinie sportowej, która zaistniała zaledwie 35 lat temu. Wszystko zaczęło się w roku 1970 we francuskich górach Chamonix, gdzie narciarze zaczęli próbować ekstremalnych, grożących śmiercią zjazdów. Ludzi takich jak Anselme Baud czy Patricka Vallencant inspirowało niebezpieczeństwo i świadomość, że przekraczają granice tego co wydawało się niemożliwe. Teraz, dwa pokolenia później, niektórzy ze znamienitych narciarzy kontynuują tradycję tego sportu, w którym nie wygrana jest nagrodą, lecz sama radość i przyjemność jakie ze sobą niesie jazda w potężnych, dzikich i odległych górach. „Zjazd” prezentuje sylwetki wielu znakomitych sportowców, m in. Bill Briggsa, Stefano De Benedettiego, Eric Pehota, Glen Plake, Shane McConkey’a, Seth Morrisona, Chris Davenporta, Ingrid Backstrom oraz Andrew McLeana. Centralną postacią „Zjazdu” jest postać Douga Coombsa uważanego za jednego z największych narciarzy wszechczasów. Zginął on tragicznie w wypadku na stoku w La Grave we Francji w kwietniu 2006, zaraz po zakończeniu zdjęć do filmu „Zjazd”. Jego bogaty życiorys oraz tragiczna śmierć skłaniają do pytania o sedno niebezpiecznego narciarstwa wysokogórskiego: Jakie znaczenie ma dla narciarza ryzyko wobec wszystkiego co daje sport, w którym możliwość śmierci jest obecna każdego dnia. „Zjazd” został nakręcony w przepięknej scenerii Alaski, Wyoming, Kanady, Francji i Islandii.

reżyseria i scenariusz: Mark Obenhaus

zdjęcia Erich Roland

muzyka: Anton Sanko

"Zjazd" - premiera kinowa – 16 stycznia 2009

dokumentalny, sportowy

USA 2007 rok

Chamonix skiing

2008-12-16T11:28:00.000-08:00

Nord-Ouest (NW) de l'Aiguille du Tacul from Marc-Aurele Brothier on Vimeo.

Opis zjazdu ze strony Skitour.fr i inne zjazdy z Aiguille du Tacul - CampToCamp

"The Respect, Fall 2006" - KFG

2008-12-14T14:42:00.000-08:00

Puchar Polski Amatorów w Narciarstwie Wysokogórskim

2008-11-28T04:40:00.000-08:00

Na stronie KS Kandahar pojawiła się informacja o Pucharze Polski Amatorów w Narciarstwie Wysokogórskim. Szczegóły w pliku pdf

Kolejna porcja świetnych fotografii - Boris Michaliček

2008-11-20T03:43:00.000-08:00

Tobias Granath - a Chamonix photo diary

2008-11-19T07:52:00.000-08:00

Szukając informacji o Kuluarze Gervasuttiego znalazłem bardzo ciekawą stronę o narciarstwie i wspinaniu w Chamonixie.

Autorem strony jest Tobias Granath.

Poniżej kilka fotek z "Szamoniowa":

Aiguille du Chardonnet, East Couloir

Aiguille Verte, Whymper Couloir

Jesienne "buto-tury" w Słowackich Tatrach Zachodnich

2008-11-11T03:22:00.000-08:00

Spotykamy się na parkingu przy Chacie na Zverovce. Na parkingu kilka samochodów, w większości z polskimi tablicami.

Od 2008.11.10-11 Butotury - dookoła Rohackiej Doliny

Pogoda zapowiada się pięknie, słońce ostro świeci, mimo to jest chłodno. Dopiero na podejściu robi się przyjemnie ciepło. Podchodzimy szlakiem niebieskim przez Skrajny Salatyn na Brestową. Po drodze robimy kilka przerw jedzeniowo - fotograficznych.

Od 2008.11.10-11 Butotury - dookoła Rohackiej Doliny

Z Brestwej idziemy pomiędzy chmurami, a słońcem. Cała Słowacja jest przykryta całunem gęstych chmur z których wystaje tylko łańcuch tatrzański. Po polskiej stronie świeci piękne słońce. Zaczyna się niesamowity spektakl.

Od 2008.11.10-11 Butotury - dookoła Rohackiej Doliny

Co chwila ogarniają nas przelewające się przez grań chmury, co chwila obserwujemy widmo Brockenu, co chwila robimy zdjęcia. Na Spalonej Kopie robimy przerwę jedzeniowo-fotograficzną. Po krótkim odpoczynku szybko zmierzamy na Banówkę, żeby zdążyć na zachód słońca. Na Banówce po raz kolejny tego dnia ogarnia nas szał fotograficzny.

Od 2008.11.10-11 Butotury - dookoła Rohackiej Doliny

Rzadko spotyka się takie warunki. Z Banówki, już po ciemku, schodzimy do Żarskiej Doliny. W schronisku pusto. Chatara nie było. Zalegliśmy w jadalni spożywając przynieśione zapasy jedzenia i krupniku. Marzyliśmy o herbacie. W końcu przyjechał chatar i dostaliśmy wrzątek na herbatę.
Rano, po szybkim śniadaniu (1,5 godz) ruszyliśmy w górę Doliny Żarskiej. Joanna z Dżarem wybrali drogę przez Żarską Przełęcz, a my przez Smutną Przełęcz. Spotkaliśmy się pod wierzchołkiem Rohacza Płaczliwego. Po odpoczynku Joanna z Dżarem poszli na Banówkę przez Trzy Kopy i dalej do Doliny Żarskiej, a my przez Rohacz Ostry i Wołowiec do Zverovki. Na Ostrym Rohaczu ponownie ogarnął nas szał fotografowania widma Brockenu.

Od 2008.11.10-11 Butotury - dookoła Rohackiej Doliny

Podobnie było na Wołowcu gdzie zrobiliśmy sobie kolejny odpoczynek.

Od 2008.11.10-11 Butotury - dookoła Rohackiej Doliny

Do samochodów schodziliśmy w świetle księżyca przez Dolinę Łataną.

Fotki moje i Kuby.

Slajdowisko Polish Pamir Expedition 2008 w Szczyrku

2008-10-28T12:30:00.000-07:00

Zapraszamy na pokaz slajdów Dawida Steca i Szymona Wawrzuty z wyprawy "Polish Pamir Expedition 2008". Pokaz odbędzie się w kinie "Beskid" w Szczyrku, 15 listopada (sobota) o godz. 18:00.

Po prezentacji zdjęć autorzy zapraszają na film "Czekając na Joe".
Ekspedycja zorganizowana była pod auspicjami Klubu Skialpinistycznego „Kandahar”. W jej skład wchodziło osiem osób: Aleksandra Dzik (doktorant Uniwersytetu Jagiellońskiego, mistrzyni polski w narciarstwie wysokogórskim, 25 lat), Marcin Kaczkan (himalaista, 34 lata), Marek Liwski (skialpinista, 42 lata), Robert Róg (skialpinista, 46 lat), Maciej Stańczak (alpinista, 23 lata), Dawid Stec (alpinista, 24 lata), Szymon Wawrzuta (alpinista, 24 lata) oraz Ireneusz Waluga (himalaista, 34 lata).
Celem wyprawy „Polish Pamir Expedition 2008” było (i udało się) zdobycie 2 siedmio-tysieczników: Piku Korżeniewskiej (7105) i najwyższego szczytu Pamiru - Piku Somoni (7495).

Tatrzańska Jesień

2008-10-19T12:36:00.000-07:00

Kilkanaście fotografi z jesiennego wędrowania po Tatrach. Są tu fotki z Zachodnich Tatr, a także z przyjemnego spaceru Doliną Roztoki i przez Świstówkę do Morskiego Oka.

Zimowe...

2008-09-21T09:31:00.000-07:00

Pogoda teraz nie rozpieszcza. Za oknem plucha, zimno i paskudnie. Koty zajmują wszystkie poduszki na łóżkach i są wielce obrażone jak wystawia się je na podwórko. W tatrach I stopień zagrożenia lawinowego.

Korzystając z chwili wolnego, zainstalowałem sobie nowy wyrób firmy google - program picasa3 w wersji beta. Dodano do niego ciekawą funkcję tworzenia filmów - pokazów slajdów. Wybrałem kilka zdjęć zrobionych przez Mieszka podczas naszej wspaniałej, marcowej skitury po Tatrach Słowackich i wypróbowałem możliwości nowej picasy. Oto efekt.

Fotografie: Mieszko Stanisławski

Muzyka: Dikanda

Jordanova Cesta na Łomnicę

2008-09-14T02:40:00.000-07:00

Pięknie było! Trafiliśmy na wspaniałą pogodę, rewelacyjne widoki, chłód zacienionych, północnych ścian i miłych słowackich kompanionów. Przeszliśmy Jordankę nieśpiesznie, kontemplując widoki i podziwiając odwagę pionierów taternictwa. To była jedna z najładniejszych wycieczek jakie odbyłem w Tatrach.

Ogólnopolskie Zawody w Ratownictwie Górskim - Karłów 2008

2008-09-06T00:17:00.000-07:00

W Karłowie, na początku września odbyły się międzynarodowe zawody w ratownictwie górskim. Reprezentowałem Grupę Beskidzką GOPR wspólnie z Jackiem Jawieniem i Marcinem Piętką. Po ciężkiej walce z podbiegiem i linami zajęliśmy 13 miejsce w totalu i 5 w grupach ratownictwa górskiego. Jest nad czym pracować do następnego roku, tak żeby zdecydowanie poprawić wynik.

Więcej fotkek by Mieszko Stanisławski

"Dotyk Gór"

2008-05-27T02:12:00.000-07:00

Dotyk gór - charyzma,
mistyczny obrządek obłąkanych.
Nie można się o nie otrzeć świętokradzko,
niechcący,
jak podróżni w tramwaju stojąc ciasno,
rytuał bezczeszcząc...

Ich muśnięcie -
namaszczeniem pierwszej pieszczoty
naprężonych wyczekiwaniem ciał,
ciepłem ognia,
dymem kadzideł,
gęsią skórką rozkoszy.

Gdy je dotykasz -
otwierają czakry tajemne,
wchłaniają twój ból
jak zrzucony plecak,
jak kochanek oddany ci ulżą.
Szorstką skórę granitu
wrażliwą nad podziw
powierzą w nadziei pieszczoty...

A ciebie gdy dotkną -
splot dłoni wysłuży ciszę świętą.
Zostawisz na kamieniu kamień
i świat tyle ci wart
co pył skalny za paznokcie wbity.
Nie weźmiesz plecaka,
o zapłatę nie spytasz, ni o miłość wzajemną...

I pójdziesz w mgłę - w rozwarte ramiona grani -
- jak w dym...
z ofiary całopalnej.

Październik, 1996r. Andrzejowi, Mariusz Kubielas.

19 lat temu podczas wyprawy na Mount Everest miała miejsce wielka tragedia. Zginęli w lawinie pod Khubutse: Eugeniusz Chrobak, Mirosłąw "Falco" Dąsal, Mirosław Gardzielewski, Andrzej Zygmunt Heinrich i Wacław Otręba. Cześć Ich Pamięci

To już jest koniec...

2008-05-21T00:27:00.000-07:00

... na ten sezon! Szkoda bo trochę mało pozjeżdżałem. A plany były bardzo ambitne. Może jeszcze... Nart jeszcze nie chowam ale wszystko wskazuje na to, że na tury wybiorę się w przyszłym sezonie.

Teraz czas na rowerowanie ENDURO. Swoją drogą, enduro jest całkiem zbliżonym sposobem działania w górach. Też trzeba się zmęczyć na podjazdach, podobna jest przyjemność ze zjazdu jak osiągane prędkości. Jest jeden plus - nie ma zagrożenia lawinowego :)

Zapraszam na mojego rowerowego BLOGA

Zaloty z Wysoką

2008-05-04T12:49:00.000-07:00

Zgodnie z planem spotkaliśmy się w "hotelu górskim" przy Popradzkim Stawie. Jest nas całkiem spora grupka (Asia, Agnieszka, Kubaad, Ptica, KubaR, Marek, Zygmunt i ja). Plany mieliśmy ambitne... niestety wszysko pokrzyżowala pogoda. W pierwszy dzień podeszliśmy na WSiarkańską Przełęcz (Dracie Sedlo) i zjechali spod centralnego żlebu Wysokiej do Zatoki Złomisk. Warunki były cieżkie - opad śniegu (niżej deszczu), mgła, silny wiatr - prawdziwa zima w maju. Po odpoczynku i obiedzie w "schronie" poszliśmy jeszcze (Zygmunt, Marek, KubaR i ja) w kierunku Wagi. Momentami nawet słońce przyświeciło ale niestety tylko na chwilę. Wieczorkiem wypoiliśmy zasłużone piwko i poszlki spać.

Rano za oknem panowałą zima. Takiego opadu śniegu to nie widziałem tego sezonu zimowego. Po śniadaniu poszliśmy w kierunku Hińczowej Doliny (przez Szatańską Dolinę). Część ekipy weszła na Niżnie Koprowe Sedlo, a reszta próbowała wejść na kolejną przełączkę w kierunku Wyżniego Koprowego Sedla. Warunki śniegowe bardzo się pogorszyły (było bardzo ciepło) ale jakoś udało się zjechać na dół.

I w taki sposób spędziliśmy weekend majowy - pomimo nie najlepszej pogody było bardzo sympatycznie i warto było się ruszyć w góry.

Więcej fotek w MOJEJ GALERII

A może tak Wysoka?

2008-05-01T07:34:00.001-07:00

Po lekturze "Gór" i artykułów Michała Kowalskiego wpadłem na pomysł wykonania kilku zjazdów w otoczeniu Mięguszowieckiej Doliny. Wstępnie planujemy zjazdy z Wysokiej do Smoczej Dolinki.

Opisy przedstawionych zjazdów znajdują się na stronie Miroslava.
Ciekawą propozycją jest również opisany przez Michała Kowalskiego w cyklu: "Zjazdy z wyższej półki" zjazd centralnym żlebem Wysokiej.
trudność: 5
maksymalne nachylenie stoku: 50 stopni
średnie nachylenie stoku: 45 stopni
deniwelacja zjazdu: 540 m
długość zjazdu: 885 m

Goły brzuszek Diablicy

2008-04-27T20:00:00.000-07:00

W końcu udało się spotkać w większym gronie skiturowców. Do Doliny Młynickiej wybrali się: Kuba vel KUBEK, Zygmunt vel Kim-a-wug, Przemek i ja. W planach mieliśmy "zaliczenie" kilku żlebów w Dolinie Młynickiej. Pierwszego dnia, po spotkaniu na parkingu w Strbskim Plesie, wyjechaliśmy Sedačkovą lanovą dráhą do Chaty pod Soliskiem. Zostawiliśmy zbędny szpej i pognali na Przednie Solisko.

Z Soliska zjechaliśmy ładnym, "rozgrzewkowym" żlebem do Doliny Młynickiej. Na stronie Miroslava Peťo jest opisany ten żleb jako A1 w grzbiecie Solisk. Miroslav opisuje go jako łatwy wariant żlebu z przełęczy pomiądzy Prednym Soliskom a Soliskovym hrbom. Żleb w dolnej części łączy się ze zjazdem A2. Jest stosunkowo prosty z nachyleniem 32 do 40 stopni i został wyceniony na Miroslavowe S2+/E1. Deniwelacja zjazdu wynosi ok 400 m, a najlepsze warynki panują od lutego do maja. Porównałbym go do zjazdu z Przełęczy Karb.

Dalej podeszliśmy przez próg wodospadu Skok i udali się w kierunku kolejnego żlebu. Wybór padł na F'a opisanego przez Miroslava, który prezentował się wyjątkowo ambitnie. Żleb opada z Szataniej Przełęczy, aż do Niżniego Koziego Stawu. W całości ma podobną szerokość i podobne nachylenie (38-43 stopnie) z wyjątkiem jednego miejsca gdzie sięga 48 stopni i wyceniony jest na S3+/E2 i wg. mnie jest trudniejszy od znanych mi wcześniej zjazdów z Wyżniej Pańszczyckiej Przełączki i Rysów. Jest to jeden z najładniejszych zjazdów jakie dane było mi zjechać w Tatrach. Podczas podejścia długo się zastanawialiśmy czy nie jest zbyt twardo na tak stromy i wąski zjazd. Jednak poszliśmy dalej i spędzili na przełęczy 1,5 godziny czekając aż śnieg troszkę zmięknie. Zjazd był rewelacyjny. Stromy, wąski, długi i w świetnych warunkach śniegowych. Wielką radość sprawiła nam jazda tym żlebem.
Po zjechaniu nie pozostało nam nic innego tylko powrót do schroniska. Okazało się, że jesteśmy jedynymi gośćmi w Chacie. Zjedliśmy kolację, popili piwkiem i poszli spać bo kolejny dzień szykował się równie interesująco.

Dojście do Doliny Młynickiej przebiegało w podobny sposób jak w sobotę. Szybko podeszliśmy na Przednie Solisko i zjechaliśmy dla odmiany wariantem A2 Miroslava. Trudności były podobne do A1, tylko śnieg był mniej przyjemny do jazdy. Na zjazd dnia wybraliśmy żleb E opadający z Przełęczy nad Czerwonym Żlebem. Trudności Miroslav określił na S3/3+/E2. Żleb prezentuje linię bardzo zbliżoną do F'ki jednak w górnej części jest łatwiejszy. Porównałbym go do "Kanionu" z Pańszczyckiej Przełączki Wyżniej. Po zjeździe żlebem udaliśmy się do samochodów i przy piwku (tylko pasażerowie) snuliśmy plany na kolejny weekend (długi weekend majowy).

Więcej fotek znajduje się w MOJEJ GALERII.

Na koniec krótki film nakręcony przez nas, a zmontowany przez Kubę:

Koperszadzkie turowanie z kozami

2008-03-31T09:45:00.000-07:00

Od piątku do niedzieli chodziliśmy na turach w Tatrach Wysokich na Słowacji. W piątek podchodziliśmy z Tatrzańskiej Jaworzyny przez Dolinę Jaworową i Zadnich Koperszadów na Przełęcz pod Kopą. Z przełęczy zjechaliśmy przez Doliną Białych Stawów do Chaty przy Zielonym Stawie w Dolinie Kieżmarskiej. W sobotę mieliśmy w planie przejsćie przez Baranią Przełęcz i Czerwoną Ławkę do Zbójnickiej Chaty jednak spore zagrożenie lawinowe w żlebie z Baraniej Przełęczy zwerifikowało nasze zamierzenia. Osiągneliśmy wysokość ok. 2330 m npm (zabrakło nam ok 60 m do przełęczy) i zjechali do Zielonego Stawu. W niedzielę wracaliśmy przez Przełęcz pod Kopą i Zadnie Koperszady do Tatrzańskiej Jaworzyny. W trakcie tych 3 dni pokonaliśmy ok 2000 m w pionie.

W Dolinie Jaworowej

Podejście Doliną Zadnich Koperszadów

Podejście na Przełęcz pod Kopą

Na Przełęczy pod Kopą

Pierwszy eidok na północną ścianę Małego Kieżmarskiego Szczytu

Podejście Miedzianymi Spadami

Baranie Sedlo

Podejście żlebem na Baranie Sedlo - najwyższe osiągnięte miejsce

Odwrót

Zjazd Miedzianymi Spadami

Noc nad Kieżmarską Doliną

Powrót w kierunku Przełęczy pod Kopą

Zjazd do Doliny Białych Stawów

W Dolinie Białych Stawów

Podejście na Przełęcz pod Kopą

Odpoczynek na Przełęczy pod Kopą

Stado kamzików na Przełęczy pod Kopą

Zjazd do Zadnich Koperszadów

W trakcie zjazdu do Zadnich Koperszadów

Wybuchowa skitura

2008-02-10T20:00:00.000-08:00

Palenica Białczańska - Roztoka - Dolinka Buczynowa - Granacka Przełęcz - Pańszczyca - Murowaniec - Kuźnice

W piątek po południu wyjeżdżamy z BB do Zakopca. Jedziemy w trójkę (Beata, Jurek "Prymula" i ja). Po dwóch godzinach jazdy dojeżdżamy do centrali GOPR'u w Zakopcu i spotykamy się z Zaosią i drugim Jurkiem - Prezesem. Wypijamy po piwku i ustalamy plan na następny dzień. Zamierzamy przejść z Roztoki na Halę przez Granacką Przełęcz.
Wstajemy wcześnie rano, pakujemy graty i dzięki uprzejmości Prezesa mamy transport na Palenicą. Już w trójkę ruszamy asfaltem w kierunku Roztoki. Pogoda nie zachęca - jest pochmurnie i ponuro. Na szczęście pogoda poprawia się i już przy szałasie w Roztoce pojawiają się skrawki błękitnego nieba. Ze szlaku skręcamy przy dolnym peronie kolejki transportowej do Schroniska w "Piątce". Pniemy się stromym progiem, pomiędzy kosówkami do Dolinki Buczynowej. Tam robimy krótki odpoczynek i ruszamy w dalszą drogę. Początkowo idziemy dnem dolinki, by po jakimś czasie rozpocząć mozolne podejście stożkiem piargowym u stóp żlebu opadającego z Granackiej Przełęczy. Robi się coraz stromiej i coraz bardziej lawiniasto, jednak podejmujemy ryzyko i po ciężkim podejściu osiągamy przełęcz. Na przełęczy nie siedizmy długo bo robi się bardzo zimno. Szybki ściągamy foki, chowamy dziabki, ubieramy się i możemy jechać. Zjazd jest rewelacyjny. Śnieg jest bardzo puszysty, sięga kolan i sprawia, że jazda przypomina płynięcie po masełku :) Na dole robimy fotografie naszych śladów, przebieramy się i ruszamy na piwo do Murowańca.
W Murowańcu wypijam piwko, odpoczywamy chwilkę i ruszamy w dalszą drogę bo nadchodzi noc, a jest jeszcze sporo zjazdu przed nami. W końcu udaje nam się zjechać do Kuźnic pomimo braków śniegu i efektów dźwiękowo-świetlnych towarzyszących niszczeniu nart na kamieniach.

Podczas tury pokonaliśmy ok 1500 m deniwelacji, zjechali żlebem o trudnościach 3 i maksymalnym nachyleniu 42 stopnie.

Wszystkie fotki ze skitury znajdują się w MOJEJ GALERII.

W stronę Pysznej

2007-12-22T12:11:00.000-08:00

Tuż przed świętami wybraliśmy się większą grupą w otoczenie Hali Ornak. Poranne zamieszanie jak zwykle sprawiło, że z Kir ruszyliśmy dosyć późno. Śniegu było już dużo, ale do Hali Ornak szliśmy "z buta".
Ze względu na późną porę i zagrożenie lawinowe nie zrealizowaliśmy naszego planu i wrócili do Kir ale i tak udała się bardzo ciekawa wycieczka.

Więcej fotek w MOJEJ GALERII

Łopatologia na Kopę Kondracką

2007-12-16T12:10:00.000-08:00

W końcu, w listopadzie sypnęło i sypało, sypało, sypało... W połowie grudnia warunki zrobiły się wyśmienite, chociaż trochę lawiniaste.
Wybraliśmy się z Kubkiem na Kopę Kondracką przez Łopatę. Początkowo pogoda nie zachęcała do wyjścia gdziekolwiek ale jak się później okazało warto było ruszyć tyłki.

Początek podejścia: nartostradą na Halę Kondratową

Na Kondratowej

Podejście na Łopatę

Na grzbiecie wychodzimy ponad chmury. Warunki są bajkowe. Wszędzie "Rafaello"

Na Przełęczy pod Kopą Kondracką

Giewont ponad "morzem chmur"

Słupek graniczny i drogowskaz w formie "Rafaello"

Kasprowy Wierch w promieniach zachodzącego słońca

Tura jako pierwsza w sezonie udała się wyśmienicie. Piękna pogoda, widoki i warunki śniegowe wynagrodziły trudy pierwszego foczenia w sezonie. Oby cały sezon był tak udany jak ta tura.

Więcej fotek w MOJEJ GALERII